عصیان (بندگی)

بر لبانم  سایه ای از  پرسشی  مرموز

در  دلم  دردیست بی آرام  و هستی  سوز

راز  سرگردانی  این  روح   عاصی را

با  تو  خواهم  در  میان  بگذاردن، امروز

 

 گر چه  از درگاه خود می رانیم، اما

تا من  اینجا  بنده،  تو آنجا، خدا باشی

سرگذشت  تیرهء من،  سرگذشتی نیست

کز سرآغاز  و سرانجامش جدا باشی

 

 نیمه شب  گهواره ها  آرام می جنبند

بی خبر از  کوچ دردآلود انسانها

دست  مرموزی  مرا  چون  زورقی  لرزان

می کشد پاروزنان  در  کام  طوفانها

 

چهره هایی در نگاهم سخت بیگانه

خانه هایی  بر فرازش  اشک  اختر ها

 وحشت  زندان  و برق  حلقهء زنجیر

داستانهایی  ز لطف ایزد  یکتا !

 

 سینهء سرد  زمین و لکه های گور

هر  سلامی  سایهء تاریک  بدرودی

دستهایی خالی  و در آسمانی دور

زردی  خورشید بیمار تب آلودی

 

 جستجویی بی سرانجام  و تلاشی  گنگ

 جاده یی ظلمانی   و پایی  به  ره  خسته

 نه نشان   آتشی  بر  قله های  طور

 نه جوابی  از  ورای  این  در  بسته

 

آه ... آیا  ناله ام ره می برد در  تو ؟

تا  زنی  بر  سنگ  جام خود پرستی  را

یک زمان  با من  نشینی ،  با  من خاکی

از  لب  شعرم  بنوشی درد  هستی را

 

 سالها  در  خویش  افسردم  ولی  امروز

شعله سان سر می کشم  تا  خرمنت  سوزم

یا خمش سازی  خروش بی شکیبم را

یا  ترا  من  شیوه ای  دیگر  بیاموزم

 

 دانم  از  درگاه خود می رانیم،  اما

تا من  اینجا  بنده،  تو آنجا،  خدا باشی

سرگذشت تیرهء من،  سرگذشتی نیست

کز سر آغاز و سرانجامش  جدا  باشی

 

 چیستم من؟   زاده  یک  شام  لذتباز

ناشناسی پیش میراند در این راهم

روزگاری  پیکری  بر پیکری پیچید

من  به  دنیا آمدم، بی آنکه خود خواهم

 

 کی رهایم کرده ای ، تا  با  دوچشم  باز

 برگزینم   قالبی ، خود  از برای  خویش

تا دهم  بر  هر   که خواهم نام مادر را

خود  به  آزادی  نهم  در راه  پای خویش

 

من  به دنیا  آمدم تا  در  جهان  تو  

حاصل  پیوند  سوزان  دو تن  باشم

پیش از آن  کی  آشنا  بودیم  ما با هم ؟

من  به  دنیا  آمدم  بی  آن که  «من» باشم

 

روزها  رفتند  و  در چشم  سیاهی  ریخت

ظلمت  شبهای  کور  دیرپای  تو

روزها  رفتند  و آن  آوای  لالایی

مرد  و پر  شد  گوشهایم   از صدای  تو

 

کودکی  همچون  پرستوهای  رنگین بال

رو بسوی   آسمان های  دگر  پر زد

نطفه اندیشه  در مغزم  بخود  جنبید

میهمانی  بی  خبر انگشت  بر در زد

 

می دویدم  در  بیابان های  وهم  انگیز

می نشستم در  کنار  چشمه ها  سرمست

می شکستم   شاخه های  راز  را   اما

از  تن  این  بوته هر دم  شاخه ای می رست

 

راه  من تا  دور دست  دشت ها می رفت

من  شناور در شط  اندیشه های  خویش

می خزیدم  در دل   امواج  سرگردان

می گسستم بند  ظلمت را  ز پای خویش

 

عاقبت روزی  ز خود  آرام  پرسیدم

چیستم من؟  از  کجا   آغاز می یابم ؟

گر سرا پا  نور  گرم  زندگی  هستم

از  کدامین  آسمان  راز می تابم

 

از  چه  می اندیشم   اینسان  روز  و شب  خاموش ؟

دانه  اندیشه را  در  من  که  افشانده است ؟

چنگ در دست  من  و  من چنگی  مغرور

یا به  دامانم  کسی  این  چنگ  بنشانده است ؟

 

گر  نبودم  یا  به  دنیای  دگر  بودم

باز آیا  قدرت   اندیشه ام می بود ؟

باز  آیا  می توانستم  که  ره  یابم

در  معماهای  این  دنیای  رازآلود ؟

 

 ترس ترسان در  پی  آن   پاسخ  مرموز

سر نهادم  در  رهی تاریک و پیچاپیچ

سایه  افکندی  بر آن  پایان  و  دانستم

پای تا  سر  هیچ هستم، هیچ  هستم ،  هیچ

 

 سایه  افکندی  بر آن  «پایان» و در دستت

ریسمانی  بود  و آن سویش  به گردنها

می کشیدی  خلق را  در کوره راه  عمر

چشمهاشان خیره  در تصویر  آن دنیا

 

می کشیدی  خلق را  در راه  و می خواندی

آتش  دوزخ  نصیب کفر گویان باد

هر  که  شیطان  را به جایم  بر گزیند  او

آتش  دوزخ   به  جانش   سخت  سوزان باد

 

خویش  را ‌آینه ای  دیدم  تهی  از  خویش

هر  زمان  نقشی در آن  افتد  به  دست تو

گاه   نقش  قدرتت، گه  نقش بیدادت

گاه  نقش  دیدگان  خودپرست تو

 

گوسپندی  در میان  گله  سرگردان

آنکه  چوپانست  ره  بر  گرگ  بگشوده !

آنکه چوپانست   خود سرمست   از این  بازی

می  زده  در گوشه  ای آرام  آسوده

 

می کشیدی   خلق  را  در راه  و می خواندی

«آتش  دوزخ  نصیب  کفرگویان  باد

هر  که   شیطان را به  جایم  برگزیند، او

آتش  دوزخ به  جانش  سخت  سوزان  باد .»

 

 آفریدی  خود تو  این  شیطان  ملعون  را

عاصیش  کردی  او را  سوی  ما راندی

این تو بودی، این تو بودی کز یکی  شعله

دیوی   اینسان  ساختی، در  راه  بنشاندی

 

 

مهلتش  دادی که  تا دنیا   به جا باشد

با سرانگشتان شومش  آتش  افروزد

لذتی  وحشی شود   در  بستری   خاموش

بوسه  گردد  بر  لبانی  کز  عطش  سوزد

 

هر چه زیبا  بود بی رحمانه   بخشیدیش

شعر شد، فریاد  شد،  عشق  و  جوانی شد

عطر  گل ها   شد  به روی  دشت ها  پاشید

رنگ دنیا   شد  فریب زندگانی  شد

 

موج  شد بر دامن  مواج  رقاصان

آتش  می شد  درون  خم  به  جوش  آمد

آن چنان  در  جان می خواران   خروش  افکند

تا  ز هر ویرانه  بانگ  نوش نوش آمد

 

نغمه  شد  در پنجه چنگی  به خود  پیچید

لرزه  شد   بر سینه های  سیمگون  افتاد

خنده شد   دندان   مه رویان  نمایان  کرد

عکس ساقی شد  به  جام واژگون   افتاد

 

سحر  آوازش  در  این شب های  ظلمانی

هادی  گم کرده   راهان  در بیابان  شد

بانگ  پایش در دل   محراب ها رقصید

برق چشمانش   چراغ رهنورردان   شد

 

 هر چه  زیبا  بود بی رحمانه  بخشیدیش

در ره زیبا پرستانش  رها  کردی

آن گه  از  فریاد های  خشم  و قهر خویش

گنبد مینای  ما  را پر صدا کردی

 

چشم ما  لبریز  از آن  تصویر افسونی

 ما به پای   افتاده  در راه سجود  تو

رنگ  خون گیرد  دمادم   در نظرهامان

سرگذشت  تیرهء  قوم  «ثمود» تو

 

 خود نشستی   تا  بر آنها  چیره شد  آنگاه

چون  گیاهی  خشک  کردیشان  ز  طوفانی

تندباد خشم  تو  بر  قوم  لوط آمد

سوختیشان، سوختی  با برق سوزانی

 

وای  از این بازی، از  این  بازی  درد آلود

از  چه ما را   این چنین   بازیچه  می سازی ؟

رشتهء  تسبیح   و در دست  تو  می چرخیم

گرم  می چرخانی و  بیهوده می تازی....!

 

 

چشم  ما تا در دو چشم  زندگی  افتاد

با  «خطا»، این  لفظ  مبهم، آشنا گشتیم

تو خطا را آفریدی، او به خود جنبید

 

تاخت   بر ما، عاقبت  نفس  خطا  گشتیم

 

 

 

گر تو  با  ما  بودی  و  لطف   تو با  ما  بود

 

هیچ شیطان  را به  ما  مهری و راهی بود ؟

 

هیچ در  این روح   طغیان  کردهء  عاصی

 

زو  نشانی  بود  یا  آوای  پایی  بود ؟

 

 

 تو  من  و ما  را  پیاپی  می کشی  در گود

 

تا بگویی  می توانی   این چنین  باشی

 

تا  من  و ما  جلوه  گاه قدرتت باشیم

 

بر  سر ما  پتک  سرد  آهنین باشی

 

 

 چیست   این  شیطان  از  درگاهها  رانده ؟

 

در سرای   خامش  ما  میهمان  مانده 

 

بر اثیر  پیکر   سوزنده اش  دستی

 

عطر  لذت های   دنیا  را بیافشانده

 

 

 

 چیست  او، جز  آن چه   تو  می خواستی   باشد ؟

 

تیره  روحی، تیره  جانی،  تیره  بینایی

 

تیره  لبخندی  بر آن لب های  بی  لبخند

 

تیره  آغازی، خدایا،  تیره  پایانی

 

 

 

 میل او کی  مایهء  این هستی  تلخست ؟

 

رأی  او  را  کی  از  او  در کار پرسیدی ؟

 

گر  رهایش  کرده  بودی   تا  بخود  باشد

 

هرگز   از او  در جهان   نقشی  نمی دیدی

 

 

 

ای  بسا   شب ها   که در  خواب  من آمد  او

 

چشمهایش  چشمه های  اشک  و خون  بودند

 

سخت  می نالیدند و می دیدم  که  بر لبهاش

 

ناله هایش  خالی  از  رنگ و فسون  بودند

 

 

 

شرمگین   زین نام  ننگ  آلودهء رسوا

 

گوشه یی  می جست  تا از  خود رها  گردد

 

پیکرش   رنگ  پلیدی  بود  و  او  گریان

 

قدرتی  می خواست   تا  از  خود  جدا  گردد

 

 

 

 ای  بسا  شب ها  که  با  من  گفتگو می کرد

 

گوش من  گویی  هنوز از ناله  لبریز  است :

 

شیطان : تف  بر این  هستی،   بر این  هستی دردآلود

 

تف  بر این  هستی  که  اینسان  نفرت انگیزست

 

 

 

خالق  من  او،  و  او  هر دم  به گوش  خلق

 

 از چه  می گوید  چنان  بودم،   چنین  باشم ؟

 

من  اگر  شیطان  مکارم  گناهم  چیست ؟

 

او  نمی خواهد که  من  چیزی  جز این  باشم

 

 

 

 دوزخش  در  آرزوی  طعمه یی  می سوخت

 

دام  صیادی  به  دستم  داد  و رامم کرد

 

تا  هزاران طعمه  در  دام  افکنم،  ناگاه

 

عالمی  را  پرخروش  از  بانگ  نامم  کرد

 

 

 

 دوزخش  در  آرزوی   طعمه یی  می سوخت

 

منتظر،  برپا،    ملک های   عذاب  او

 

نیزه های  آتشین  و خیمه های  دود

 

تشنه  قربانیان بی  حساب  او

 

 

 

 میوه  تلخ  درخت  وحشی  زقوم

 

همچنان  بر شاخه ها افتاده بی حاصل

 

آن  شراب  از  حمیم  دوزخ  آغشته

 

ناز ده کس  را  شرار  تازه ای  در  دل

 

 

 

 دوزخش  از  ضجه های  درد  خالی  بود

 

 دوزخش  بیهوده  می تابید   و  می افروخت

 

 تا به  این بیهودگی  رنگ دگر  بخشد

 

او  به  من  رسم  فریب  خلق را  آموخت

 

 

 

 من  چه  هستم؟ خود  سیه روزی که  بر پایش

 

بندهای  سرنوشتی   تیره  پیچیده

 

ای  مریدان  من،  ای  گمگشتگان  راه

 

راه ما را   او  گزیده،  نیک  سنجیده

 

 

 

ای  مریدان  من،  ای  گمگشتگان  راه

 

راه،  راهی  نیست   تا راهی به او  جوییم

 

تا به کی در  جستجوی راه می کوشید ؟

 

راه  ناپیداست،  ما  خود  راهی اوییم

 

 

 

  ای  مریدان  من، ای نفرین او  بر  ما

 

ای  مریدان  من، ای  فریاد ما  از  او

 

ای  همه  بیداد  او،  بیداد او&nbs

/ 0 نظر / 940 بازدید