میرحسین موسوی
گذران - فروغ فرخزاد

گذران

تا به کی باید رفت

از دیاری به دیاری دیگر

نتوانم، نتوانم جستن

هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما آن دو پرستو بودیم

که همه عمر سفر می کردیم

از بهاری به بهار دیگر

آه، اکنون دیریست

که فرو ریخته در من، گوئی،

تیره آواری از ابر گران

چو می آمیزم، با بوسهء تو

روی لبهایم، می پندارم

می سپارد جان عطری گذران

 

 

آنچنان آلوده ست

عشق غمناکم با بیم زوال

که همه زندگیم می لرزد

چون ترا می نگرم

مثل اینست که از پنجره ای

تکدرختم را، سرشار از برگ،

در تب زرد خزان می نگرم

مثل اینست که تصویری را

روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم

شب و روز

شب و روز

شب و روز

 بگذار

 که فراموش کنم.

تو چه هستی ، جز یک لحظه، یک لحظه که چشمان مرا

می گشاید در

برهوت آگاهی ؟

 

بگذار

 که فراموش کنم.

!! نوشته شده توسط بیژن آریا | ٢:۳۳ ‎ب.ظ | ۱۳۸۸/۱/٢٧ نظرات ()