میرحسین موسوی
بازگشت - فروغ فرخزاد

بازگشت

ز آن نامه ای که دادی و زان شکوه های تلخ

تا نیمه شب به یاد تو چشمم نخفته است

ای مایۀ امید من، ای تکیه گاه دور

هرگز مرنج از آنچه به شعرم نهفته است

 

شاید نبوده قدرت آنم که در سکوت

احساس قلب کوچک خود را نهان کنم

بگذار تا ترانۀ من رازگو شود

بگذار آنچه را که نهفتم عیان کنم

 

تا برگذشته می نگرم، عشق خویش را

چون آفتاب گمشده می آورم به یاد

می نالم از دلی که به خون غرقه گشته است

این شعر، غیر رنجش یارم به من چه داد

 

این درد را چگونه توانم نهان کنم

آندم که قلبم از تو بسختی رمیده است

این شعرها که روح ترا رنج داده است

فریاد های یک دل محنت کشیده است

 

گفتم قفس، ولی چه بگویم که پیش از این

آگاهی از دو رویئی مردم مرا نبود

دردا که این جهان فریبای نقشباز

با جلوه و جلای خود آخر مرا ربود

 

اکنون منم که خسته ز دام فریب و مکر

بار دگر به کنج قفس رو نموده ام

بگشای در که در همه دوران عمر خویش

جز پشت میله های قفس خوش نبوده ام

 

پای من را دوباره به زنجیرها ببند

تا فتنه و فریب ز جایم نیفکند

تا دست آهنین هوسهای رنگ رنگ

بندی دگر دوباره بپایم نیفکند

!! نوشته شده توسط بیژن آریا | ٥:٠٤ ‎ب.ظ | ۱۳۸۸/۱/٢٦ نظرات ()